Byle do jutra. Dzisiaj jeszcze można myśleć o jutrze jak o drugim brzegu tej samej wyspy zatopionej w morzu jasnych, zatartych konturów. Byle do jutra. Dziś trzeba zapomnieć o tym co wczoraj zdawało się jutrem: śmieszną nadzieją na coś lub obawą przed czymś, co przyjdzie, a więc już się stało. Byle do jutra. Smak gorzkiej herbaty osiadł na wargach jak parodia szeptu; dogasa płomyk w popielniczce zmierzchu, dogasa płomyk już po tamtej stronie. Byle do jutra. Dzisiaj można jeszcze myśleć o jutrze, jak o brzegu drugim tej samej rzeki, która chłodnym dreszczem, albo gorącą oblewa nas strugą.